„Czas czarnych luster” Krzysztof Kotowski

Znacie cykl „Kapłan” Krzysztofa Kotowskiego? Ja go poznałam od trzeciego tomu „Czas czarnych luster”. Do poznania tej historii zachęciło mnie to, że naszła mnie ochota na pełen humoru thriller, a ten miałam akurat pod ręką, to nic, że dwóch poprzednich części nie znałam... Zobaczmy zatem, o czym jest ta historia i czy przypadła mi do gustu.



 „Czas czarnych luster” Krzysztof Kotowski
Były ksiądz Krzysztof Lorent, który jest obdarzony darem „absolutnej pamięci wstecznej” i Haiku, czyli była zawodowa zabójczymi ratują życie pewnemu chłopcu o imieniu Yovita. W trakcie ratowania mu życia zostają zwabieni na tajemniczą Wyspę Sentinelczyków znajdującą się na Morzu Andamańskim, czyli na jedynym miejscu na Ziemi, na którym nigdy nie pojawił się żaden człowiek. Nikt nie zdaje sobie z tego sprawy, że Yovita stanowi potężne zagrożenie dla swoich wrogów. Kiedy doktor Aleksandra Sambierska i profesor Bogdan Wilecki próbują odnaleźć Krzysztofa, Haiku, Yovitę i towarzyszącego im naukowca, okazuje się, że wszyscy zniknęli bez śladu. Po dotarciu profesora do legendarnej Błękitnej Księgi, która jest ukrywana przez setki lat przez Aurelitów, okazuje się, że znajduje się w niej dowód na to, że na wspomnianej wcześniej wyspie jest wybudowane miliony lat temu przez nieznanych przybyszy przejście do innego wymiaru czasu. W jego wnioski nikt nie chce uwierzyć, jednak kolejne dowody przybliżają doktora i profesora do odkrycia prawdy. Czy ta nieprawdopodobna rzecz może okazać się rzeczywistością? Dlaczego Krzysztof Lorent, Haiku, Yovita i naukowiec zaginęli? Kim tak naprawdę jest Yovita?

 „Czas czarnych luster” Krzysztof Kotowski
W książce tej występują długie rozdziały, jednym może się to podobać, drugim nie. Byłam w tej drugiej grupie, bo niestety źle zrobiłam, zaczynając przygodę z tą serią od trzeciego tomu. Zdecydowanie lepiej poznać poprzednie części, aby lepiej zrozumieć fabułę, dlatego też ciężko było mi wkręcić się w tę historię. Książka ta, oprócz tego, że jest thrillerem z elementami sensacji, posiada elementy science-fiction i fantastyki, za którymi nieszczególnie przepadam. Jednak muszę przyznać, że ciekawie został opisany równoległy świat i obca cywilizacja. Podczas czytania śmieszyły mnie dialogi i byłam też ciekawa rozwiązania całej tej zagadki związanej ze zniknięciem bohaterów. Tak więc ostatecznie uważam, że książka ta nie była tak do końca w moim guście, jednak też nie była stratą czasu.

 „Czas czarnych luster” Krzysztof Kotowski
„Czas czarnych luster” jest książką, która być może przypadnie do gustu miłośnikom mieszanki gatunków takich jak thriller, science-fiction i fantastyka. Nie są to do końca moje klimaty, ale myślę, że książka ta znajdzie swoich zwolenników, jednak najpierw polecam zapoznać się z poprzednimi tomami, aby lepiej zrozumieć fabułę. Tak więc nikogo nie będę zniechęcać ani zachęcać do poznania tej książki, myślę, że lepiej samemu wyrobić sobie o niej zdanie.

28 komentarzy:

  1. Od czasu do czasu lubię poczytać takie hybrydy gatunkowe.

    OdpowiedzUsuń
  2. Okładka super, ale zanim sięgnę po tą książkę wolę chyba jednak nadrobić pozostałe części :-) cieplutko pozdrawiam.
    Kicio jak zawsze urokliwie wyszedł na fotce <3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Lepiej nadrobić poprzednie tomy 😊 Maciuś przebił nawet te piękne muchomory 😀

      Usuń
  3. Cześć Martynko!
    Właśnie zrecenzować idealna książkę dla nie i absolutnie nic mi nie przeszkadzają jej długie rozdziały!!! Po Twoim opisie wiem, że to kolejną pozycja na liście do przeczytania :)
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cześć 🙂 Cieszę się, że to może być książka w sam raz dla Ciebie, może akurat Ci się spodoba 😊 pozdrawiam

      Usuń
  4. Świetna, rzetelna i bardzo szczera recenzja. Ogromny plus za uczciwość i trafne zauważenie, jak ważne jest czytanie serii od pierwszego tomu, co stanowi bardzo pomocną wskazówkę dla czytelników.

    OdpowiedzUsuń
  5. Gracias por reseña. . Te mando un beso.

    OdpowiedzUsuń
  6. From time to time, I also read books like that—books that are like fairy tales.

    OdpowiedzUsuń
  7. Bardzo ciekawie przedstawiłaś tę książkę 😊 Mimo że nie do końca trafiła w Twoje gusta, widać, że potrafiłaś docenić jej oryginalność, humor i nietypowe połączenie gatunków. Chyba rzeczywiście warto zacząć tę serię od pierwszego tomu, żeby lepiej wczuć się w historię i losy bohaterów. Dzięki za szczerą i wyważoną opinię — z przyjemnością przeczytałam! 📚❤️

    OdpowiedzUsuń
  8. Hmm, no nie wiem, za to podoba mi się okładka :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Zatrzymało mnie to, jak w książce splata się zwykła codzienność z czymś znacznie bardziej niepokojącym. Lubię takie historie, w których zagrożenie nie pojawia się od razu w oczywisty sposób, tylko powoli zaczyna przenikać do normalnego życia. Przy okazji zaciekawiła mnie sama figura „czarnego lustra” — można ją odczytać nie tylko jako element fabuły, ale też jako całkiem trafne skojarzenie ze współczesnym światem. Chyba właśnie takie wieloznaczności sprawiają, że po skończeniu książki historia jeszcze przez jakiś czas chodzi po głowie.

    OdpowiedzUsuń
  10. Okładka zwróciła moją uwagę, ale jeszcze nie wiem, czy dam jej szansę :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Lubię zarówno mieszane gatunki, jak i dobry humor :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W takim razie to książka w sam raz dla Ciebie 😊

      Usuń
  12. Polecę tą książkę mojemu mężowi, może akurat mu się spodoba :) Świetna recenzja! :))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Może akurat przypadnie mu do gustu 😊 Dziękuję 😊

      Usuń
  13. nie mam tej książki w planach, nie przepadam za zbyt długimi rozdziałami

    OdpowiedzUsuń
  14. Hmm brzmi intrygująco, thrillery lubię, s-f mniej (zależnie od Autora), musiałabym sama się przekonać :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Warto sprawdzić, może akurat spodoba Ci się ta książka 😊

      Usuń
  15. Odpowiedzi
    1. Cieszę się, że dowiedziałaś się o niej z mojego profilu 😊

      Usuń

„W migawce uczuć” Monika Malita-Bekier, Natalia Waszak-Jurgiel

Ostatnio pytałam Was, czy chcielibyście spędzić święta w górach, a dzisiaj zapytam, czy chcielibyście spędzić wigilijny wieczór zatrzaśnięci...