„Pax. Droga do domu” Sara Pennypacker

Jaka książka ostatnio Was mocno wzruszyła? W moim przypadku była to kontynuacja losów chłopca Petera i lisa Paxa, opisanych w książce „Pax. Droga do domu” Sary Pennypacker. Pierwsza część tej serii była dla mnie bardzo poruszająca, ale ta chyba ją przebiła. Jeśli jesteście ciekawi moich wrażeń po przeczytaniu tej książki, to zapraszam na recenzję!



 „Pax. Droga do domu” Sara Pennypacker
Rok temu Peter i Pax widzieli się po raz ostatni. Kiedyś byli nierozłączni, jednak teraz każdy z nich ma osobne życie. Pax został ojcem, a Peter stał się sierotą i w dodatku jest dręczony poczuciem winy, przez co postanowił opuścić dom Voli. Oprócz tego Peter, dołączył do grupy, która zajmuje się oczyszczaniem skażonych terenów po wojnie. Pewnego dnia jedno z lisiąt choruje i w związku z tym Pax postanawia szukać pomocy u Petera. Co zrobi Peter w tej sytuacji? Czy mimo bólu i poczucia winy, zdoła jeszcze otworzyć się na miłość?

 „Pax. Droga do domu” Sara Pennypacker
W książce narracja prowadzona jest w trzeciej osobie i występują w niej krótkie rozdziały. Tak jak w pierwszej części, co jakiś czas, podczas czytania, można spotkać ilustracje artysty Jona Klassena, które są piękne. Z początku historia ta była w miarę spokojna i dobrze się ją czytało. Opisywała osobne życie Petera i Paxa, jednak pod koniec książki, kiedy doszło do ich spotkania, pojawiły się emocje. Autorka pięknie opisała więź człowieka ze zwierzęciem, która ciągle trwa pomimo upływu czasu. Spodobało mi się też to, jakim zaufaniem Pax obdarzył swojego człowieka w krytycznej sytuacji. Ogólnie w tej książce jest pełno mądrości życiowych, szczególnie spodobała mi się rozmowa Paxa ze swoją córką o miłości, której towarzyszy strach. Nic dziwnego, że parokrotnie zraniony Peter stał się oschły i nieufny wobec bliskich, jednak z drugiej strony historia ta wyjaśnia, że mimo wszystko warto kochać i ponownie zaufać, a także wybaczyć sobie i innym. Koniec pierwszej części był dla mnie bardzo wzruszający, jednak koniec tej części był dla mnie bardziej emocjonalny i pełen napięcia. Na szczęście, ostatecznie z końcówki jestem zadowolona, wszystkie niejasności zostały wyjaśnione i kończę tę serię ze spokojem, że żaden z bohaterów, nie będzie już czuł żalu i tęsknoty, jaka towarzyszyła im na końcu pierwszej części.

 „Pax. Droga do domu” Sara Pennypacker
„Pax. Droga do domu” jest piękną słodko-gorzką powieścią o stracie, przyjaźni i ponownym zaufaniu. Bardzo polecam tę historię starszym dzieciom oraz dorosłym, tylko radzę zaopatrzyć się w chusteczki, jak już zaczniecie zbliżać się do końca książki. Myślę, że tą powieścią będą szczególnie zachwyceni miłośnicy zwierząt, bo relacja Paxa i Petera jest w niej naprawdę pięknie opisana!

 „Pax. Droga do domu” Sara Pennypacker

 „Pax. Droga do domu” Sara Pennypacker


„Czarownice ze Springfield. Życie i śmierć w Nowym Świecie” Malcolm Gaskill

Czy interesuje Was temat czarownic? Mnie one zawsze intrygowały, choć zazwyczaj kojarzyły mi się zawsze z tymi czarnymi charakterami z bajek. Jednak za sprawą książki „Czarownice ze Springfield. Życie i śmierć w Nowym Świecie”, której autorem jest historyk Malcolm Gaskill, mogłam dowiedzieć się więcej o czarownictwie z historycznego punktu widzenia. Tak więc zapraszam Was na recenzję tej ciekawej książki!



„Czarownice ze Springfield. Życie i śmierć w Nowym Świecie”
Jest rok 1651. Springfield jest niewielką osadą, w której dzieją się niepokojące rzeczy. Należą do nich dzieci, które ciężko chorują, bydło, które umiera, a także nawiedzające mieszkańców osobliwe wizje i sny. Wszystko to dzieje się bez przyczyny. W końcu w Springfield ludzie zaczynają plotkować o czarownicach i heretykach. Podejrzanymi stają się Hugh Parsons i jego żona Mary, przez co zostaje ona aresztowana. Zdarzenie to sprawia, że mieszkańcy Springfield pogrążają się w zbiorowej histerii.

„Czarownice ze Springfield. Życie i śmierć w Nowym Świecie”
Podczas czytania tej książki stwierdzam, że jej autor wykazał się dużą pracą. Świadczy o tym bogata bibliografia znajdująca się na końcu. Oprócz tego, pisząc tę książkę, opierał się on na unikatowych XVII wiecznych zapisach, a także protokołach sądowych. Dzięki tym materiałom napisał książkę będącą rekonstrukcją historyczną dotyczącą jednego z pierwszych polowań na czarownice w Nowym Świecie. W książce tej ciekawie została opisana codzienność mieszkańców w małej dusznej osadzie, gdzie pełno było plotek i wiary w magię i klątwy. Według mnie nie jest to łatwa książka. Dużo w niej szczegółowych opisów, nie ma dialogów i ogólnie czytałam ją długo, bo nie należy ona do książek, które się połyka na raz. Myślę, że gdyby wplotło się w nią trochę fikcji, dialogów, powstałaby bardzo fajna i ciekawa powieść lub horror z historycznym tłem i wątkami obyczajowymi, a także dramatycznymi z udziałem Hugh i Mary, czyli jednych z bohaterów tej książki. No ale, lektura ta jest rekonstrukcją historyczną, dzięki której można dowiedzieć się tego, jak w XVII wieku naprawdę wyglądało polowanie na czarownice, które według mnie było bardzo szokujące, ale i też interesujące.

„Czarownice ze Springfield. Życie i śmierć w Nowym Świecie”
„Czarownice ze Springfield. Życie i śmierć w Nowym Świecie” jest ciekawą książką historyczną. Jednych może ona zaciekawić, bo czarownictwo zostało w niej naprawdę interesująco przestawione, u innych ta książka może wywołać strach, bo czasami sama miałam ciarki, czytając niektóre rzeczy, jakie miały wtedy miejsce, innych może też znudzić, bo dużo w niej długich i szczegółowych opisów. Tak więc nie jest to książka dla każdego, jednak uważam, że można dowiedzieć się z niej wielu ciekawych rzeczy, tak więc polecam.

„Pax” Sara Pennypacker

Macie ochotę na książkę o lisku, która jest zaliczana do literatury dziecięcej, jednak jest tak poruszająca, że niejeden dorosły wzruszy się podczas jej czytania? Taką książką jest „Pax” Sary Pennypacker. Mimo, że ogólnie nie czytam tego gatunku, opis tej powieści tak mi się spodobał, że postanowiłam dać jej szansę. Jeśli ciekawią Was moje wrażenia po przeczytaniu tej książki, to zapraszam na recenzję.



„Pax” Sara Pennypacker
Kiedy Pax był małym liskiem, został ocalony przez chłopca o imieniu Peter. Od tamtej pory oboje byli nierozłączni. Niestety pewnego dnia ojciec Petera zdecydował, że Pax zostanie wypuszczony do lasu. Peter nie potrafił się z tym pogodzić i postanowił wyruszyć w drogę w poszukiwaniu lisa. W lesie Pax zaczął uczyć się życia, którego wcześniej nie znał. Poznał obce zapachy, dźwięki, a także zagrożenia. Czy Peterowi uda się go odnaleźć swojego przyjaciela? Czy ich przyjaźń przetrwa ten ciężki czas?

„Pax” Sara Pennypacker
W książce narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, a podczas czytania można spotkać piękne ilustracje, które stworzył artysta Jon Klassen, nie jest ich dużo, ale jest ich według mnie wystarczająco. Była to dla mnie bardzo poruszająca książka, już sam początek wzruszał, kiedy Peter musiał rozstać się z Paxem. Oprócz tego powieść ta bardzo zaciekawiła mnie swoją fabułą. Interesująco zostało opisane życie Paxa w lesie, do którego musiał się przyzwyczaić. Ciekawie też została przedstawiona wyprawa Petera w poszukiwaniu swojego przyjaciela, która była pełna przygód i wrażeń. Według mnie była to piękna powieść o przyjaźni, w której znaczącą rolę odgrywa lojalność. Zakończenie było dla mnie bardzo wzruszające i pewnie byłoby mi bardzo żal, że tak zakończyła się ta cała historia, ale na szczęście, niedługo biorę się za drugi tom i mam nadzieję, że w nim pełna emocji przygoda Paxa i Petera zakończy się szczęśliwie.

„Pax” Sara Pennypacker
„Pax” opisuje piękną historię zaliczaną do literatury dziecięcej, jednak myślę, że będzie ona najodpowiedniejsza dla nastolatków 15+ i dla dorosłych. Mnie, jako dorosłej osobie, bardzo spodobała się ta książka, mimo smutnego zakończenia. Nie pozostaje mi nic innego jak teraz, wziąć się za kolejny tom i polecić Wam ten, jeśli lubicie tego typu poruszające historie o przyjaźni.

„Trzy bajki. Opowieść zimowa” Agnieszka Sawicz

Wolicie powieści świąteczne te sielankowe i ciepłe, czy te słodko gorzkie pokazujące, że nie u wszystkich święta wyglądają idealnie? Na przykładzie trzech bohaterów powieści „Trzy bajki. Opowieść zimowa” Agnieszki Sawicz, można zobaczyć, jak może wyglądać ten świąteczny czas, u wielu osób w realnym życiu, którzy często mają pod górkę. Jeśli ciekawi Was ta książka, to zapraszam na recenzję!



„Trzy bajki. Opowieść zimowa” Agnieszka Sawicz
Rafał rozstał się narzeczoną, przez co, musi szukać nowego mieszkania. Natalia, która miała ciężką przeszłość, wraca do Polski, tym razem jej przyjazd jest powrotem, a nie ucieczką. Arleta chce w końcu odpocząć od swoich niesamodzielnych dorosłych dzieci i męża, z którym jej się nie układa. Nagle historie tych trzech bohaterów splatają się ze sobą w specyficznym miejscu, w którym czuć klimat świąt i wszystkie tajemnice zostają odkryte. Jak magia świąt odmieni ich los? Co takiego kryje się w mieszkaniu na Husyckiej 3, które samo wybiera swoich lokatorów?

„Trzy bajki. Opowieść zimowa” Agnieszka Sawicz
Książka ta ma bardzo ciekawą formę, pierwszy raz się z taką spotkałam. Dzieli się ona na trzy bajki: o Rafale, o Natalii i o Arlecie. Na końcu każdej z nich jest informacja, że można od razu przejść do zakończenia historii danego bohatera, która znajduje się na końcu książki, ale można też czytać dalej kolejną bajkę (mam nadzieję, że w miarę prosto i zrozumiale Wam to wytłumaczyłam). Ja wybrałam tę drugą opcję i nie żałuję. Jak wspomniałam na wstępie, nie jest to sielankowa opowieść świąteczna. Są w niej wątki o skomplikowanych relacjach rodzinnych, które potrafią ranić, o stracie, po której jakoś trzeba dalej żyć, o chorobach, starości, czy przemijaniu i wszystkich przykrych momentach w życiu, które są nieuniknione. Jednak nie jest to do końca smutna książka. Można w niej znaleźć też trochę ciepła i humoru. Opowieść ta niesie nadzieję na to, że nie każdy koniec jest końcem świata, może on też okazać się nowym początkiem. To właśnie w tej książce mi się podobało, bo mimo wszystko opowieść ta była pełna nadziei. Myślę, że wiele osób w jej bohaterach może znaleźć cząstkę siebie. Tak więc powieść ta bardzo mnie zainteresowała, w dialogach pełno jest mądrości życiowych, które sprawiają, że inaczej można spojrzeć nie tylko na Święta Bożego Narodzenia, ale też na całe życie, które może wydawać się trudne.

„Trzy bajki. Opowieść zimowa” Agnieszka Sawicz
„Trzy bajki. Opowieść zimowa” jest według mnie idealną książką na przedświąteczny czas, bo skłania do refleksji i pokazuje to, że nie wszystkie Święta Bożego Narodzenia są idealne, ale za to można sprawić, że będą wyjątkowe. Dzięki tej powieści można inaczej spojrzeć na ten świąteczny czas, który nie dla wszystkich jest powodem do radości. Tak więc bardzo polecam Wam tę książkę i dodam jeszcze na koniec, że mimo tej słodko-gorzkiej tematyki, czuć w niej świąteczny klimat, który sprawia, że czyta się ją bardzo przyjemnie.

„Trzy bajki. Opowieść zimowa” Agnieszka Sawicz

„Poprzednie życie Antoniny” Danka Braun

Co byście zrobili, gdyby pewnego dnia podeszła do Was nieznajoma osoba i opowiadałaby Wam o rzeczach, które miały miejsce w Waszym życiu wiele lat temu, o których nikt poza Wami nie miał pojęcia? Ja nie wiem, co bym zrobiła w takiej sytuacji, ale z wielką ciekawością czytałam o reakcji głównego bohatera książki „Poprzednie życie Antoniny” Danki Braun, który znalazł się w takim położeniu. Jeśli też Was to ciekawi, to zapraszam na recenzję. 


 „Poprzednie życie Antoniny” Danka Braun
Bogdan jest architektem w średnim wieku. Pewnego dnia spotyka młodą kobietę, która wie o nim więcej, niż powinna. Wie ona o związku jego i Anity, w tym o ich sekretach, o których wiedzieli tylko oni. Ich związek miał miejsce trzydzieści lat temu i zakończył się wraz z wypadkiem, w którym zginęła Anita razem ze swoimi rodzicami. Ta tajemnicza dziewczyna twierdzi również, że sprawcą tego wypadku był ktoś z najbliższych Bogdana. Nagle po jakimś czasie i ona zostaje ofiarą wypadku, przez który jest w ciężkim stanie i ląduje w szpitalu. Z czasem Bogdan zaczyna wątpić w niewinność ludzi, którym ufał przez całe życie. Kto przyczynił się do wypadku Anity i jej rodziców? Czy to ta sama osoba, przez którą ta tajemnicza dziewczyna jest w ciężkim stanie? Kim ona właśnie jest i skąd wie tyle o związku Bogdana z Anitą?

 „Poprzednie życie Antoniny” Danka Braun
W książce narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, niektóre rozdziały są długie, niektóre krótkie, ale w przypadku tej historii ich długość nie miała dla mnie znaczenia. Ta książka tak pochłonęła mnie, że aż trudno było mi się od niej oderwać. Tajemnicza dziewczyna, która pojawiła się w życiu Bogdana, bardzo mnie zaciekawiła, bo na początku trudno było mi to logicznie wyjaśnić, dlaczego wiedziała tak dużo o Bogdanie. Aż do ostatnich stron nie domyślałam się tego, kto przyczynił się do wypadku rodziny Anity. Było kilku podejrzanych i były to najbliższe osoby Bogdana. W trakcie czytania występowały rozdziały, w których poznałam przeszłość każdej z tych osób, perspektywę i relację z ofiarami tego nieszczęsnego wypadku, który zmienił życie każdego z bohaterów, a niektórym nawet pokrzyżował plany. W tych rozdziałach wychodziły na jaw przeróżne fakty i sekrety, jakie miały miejsce w ich życiu, o których na początku nawet bym nie pomyślała. Tak więc, co trochę zaskakiwała mnie ta książka i w trakcie czytania coraz bardziej wzbudzała moją ciekawość. Autorka ciekawie wplotła w fabułę wątek dotyczący rodzinnych sekretów i tajemnic sprzed lat, które nagle wychodzą na jaw. Interesująco opisała też relacje i więzi rodzinne, które są tak mocne, że dla dobra rodziny zmuszają do zatajania niektórych faktów. W tej książce została też ciekawie opisana miłość małżeńska, która ma różne oblicza. Książka ta pozostawiła mętlik w mojej głowie i po jej przeczytaniu zaczynam mieć teraz wątpliwości, czy zjawiska, w które nie wierzę, nie istnieją na pewno. Jej zakończenie podobało mi się, bo wszystkie niejasności, jakie towarzyszyły mi od początku, zostały wyjaśnione i pomimo niektórych smutnych zdarzeń, wszystko zakończyło się według mnie tak, jak powinno.

 „Poprzednie życie Antoniny” Danka Braun
„Poprzednie życie Antoniny” jest jedną z najlepszych książek, jaką przeczytałam w ostatnim czasie. Jest w niej trochę kryminału, trochę thrillera, dużo wątków obyczajowych i trochę miłosnych, czyli wszystko to, co lubię. Bardzo polecam Wam tę książkę, trudno będzie się od niej oderwać i pewnie nie jedna osoba zarwie przez nią noc, ale zdecydowanie będzie warto! 


„Co komu pisane” Renata Kosin

Znacie cykl „Jemiołki” Renaty Kosin? Ja właśnie go poznaję od czwartego tomu „Co komu pisane ”. Bardzo lubię twórczość Renaty Kosin, dlatego, kiedy zobaczyłam nazwisko tej autorki na jej najnowszej książce, stwierdziłam, że muszę ją przeczytać, szkoda tylko, że trzy poprzednie części mi umknęły... No, ale czwarty tom już za mną, tak więc zapraszam Was na recenzję.



„Co komu pisane” Renata Kosin
W pewnej wsi o nazwie Jemiołki ciągle coś się dzieje. Nie brakuje atrakcji, a jedną z nich jest Targ Staroci zorganizowany przez jej mieszkańców. Wśród tych staroci znajduje się tajemnicza szkatułka i stary sztambuch, które skrywają pewną niedokończoną lata temu historię. Do kogo należały te rzeczy i jaka wiąże się z nimi historia? Dlaczego stary sztambuch nagle ginie bez śladu? Czy sprawdzą się przeczucia Gaji dotyczące wartości tych przedmiotów?

„Co komu pisane” Renata Kosin
W książce narracja prowadzona jest w trzeciej osobie. Bardzo przydatny był dla mnie spis postaci znajdujący się na początku, bo nie czytałam poprzednich części tej serii. W trakcie czytania dowiedziałam się, że w tej powieści występują postacie, które poznałam z serii „Siostry Jutrzenki”. Przeczytałam tę serię dawno temu i strasznie mi się podobała, dlatego trochę żałuję, że nie poznałam poprzednich tomów serii „Jemiołki”. Nie wiem, czy ta seria dorównuje „Siostrom Jutrzenkom”, jednak uważam, że ta część była bardzo interesująca. Autorka ciekawie opisała małomiasteczkowy klimat małej miejscowości, w której każdy się zna, a ludzie lubią rozmawiać o innych mieszkańcach. Pojawił się też problem wykluczenia społecznego spowodowany odmiennością jednego z mieszkańców. Tak więc w tej książce ciekawie zostało opisane to, że ktoś inny może uchodzić za dziwaka w tak małej społeczności. Tematem przewodnim tej książki jednak była tajemnica związana ze starą szkatułką. Był to też dla mnie interesujący wątek, uwielbiam, kiedy w książkach występują niedokończone historie rodzinne sprzed lat, które nagle dają o sobie znać. Ogólnie mogę stwierdzić, że ciekawie spędziłam czas z tą książką, była ona dla mnie naprawdę fajnym umilaczem czasu w te zimne wieczory.

„Co komu pisane” Renata Kosin
„Co komu pisane” jest przyjemną obyczajówką z małomiasteczkowym klimatem i niedokończonymi sprawami sprzed lat, które domagają się zamknięcia. Tak więc, jeśli lubicie takiego typu książki, to ta z pewnością Wam się spodoba, ale myślę, że przed jej przeczytaniem lepiej będzie poznać trzy poprzednie tomy. Tak więc bardzo polecam Wam tę ciekawą historię, mieszkańcy Jemiołek sprawią, że podczas czytania z pewnością nie będziecie się nudzić!

„Medytuj jak kot. Przewodnik po medytacji” Valerie Oula

Medytujecie? A może chcielibyście się tego nauczyć? Ja kiedyś próbowałam, ale niezbyt mi to wychodziło. Książkę „Medytuj jak kot. Przewodnik po medytacji”, której autorką jest nauczycielka medytacji Valerie Oula, postanowiłam przeczytać, bo od zawsze kocham koty. Może akurat ta miłość sprawi, że w końcu to medytowanie zacznie mi jakoś wychodzić? Być może tak będzie, ale na razie zapraszam Was na recenzję tej pięknie wydanej książki!



„Medytuj jak kot. Przewodnik po medytacji” Valerie Oula
Przewodnik ten jest prostym wyprowadzeniem do medytacji pod kocim przewodnictwem. Jest w nim 50 praktyk, które będą idealne dla początkujących osób, które chcą rozpocząć swoją przygodę z medytacją i dla zaawansowanych czytelników, którzy chcą rozwinąć swoją wiedzę. Zawiera on szczegółowe, krótkie instrukcje, a także ciekawostki i fakty o kotach, a nawet nauki płynące z ich zachowań. Dzięki tej książce można poznać wiele zróżnicowanych technik medytacji. Zawiera ona proste ćwiczenia oddechowe oraz te oparte na ruchu i dźwięku. Tak więc za sprawą tej książki można nauczyć się medytacji, a także zrozumieć i docenić te piękne i słodkie stworzenia, jakimi są koty.

„Medytuj jak kot. Przewodnik po medytacji” Valerie Oula
Książka ta jest pięknie wydana, ma też piękne kocie ilustracje. Dzieli się na kilka rozdziałów, które mają swoje podrozdziały opisujące przeróżne techniki medytacji nawiązujące do kocich zachowań. Niektóre z nich testowałam, niektóre tylko czytałam. Bardzo fajnym i prostym ćwiczeniem było dla mnie „Pozycja kot-krowa”, które jest też dobre na kręgosłup lub „Oddychanie pudełkowe”, które odpręża i relaksuje. Podczas czytania spodobało mi się też to, że na początku każdego podrozdziału zawarte były fajne ciekawostki o kotach. Od zawsze interesuję się kotami i dużo o nich wiem, ale mimo to, z tego przewodnika dowiedziałam się też nowych rzeczy, o których wcześniej nie wiedziałam. Tak więc jestem bardzo zachwycona tą książką, nie tylko jej pięknym wydaniem, ale i rzeczami, które opisuje. Jest to przewodnik, do którego z pewnością będę wracać i to nie jeden raz.

„Medytuj jak kot. Przewodnik po medytacji” Valerie Oula
„Medytuj jak kot. Przewodnik po medytacji” jest według mnie książką, którą warto przeczytać, bo od kotów możemy nauczyć się naprawdę wiele dobrego (podobno już samo patrzenie na nie obniża poziom kortyzolu). Ten przewodnik będzie idealny dla Was, jeśli kochacie koty, być może dzięki tej książce pokochacie też medytowanie. Będzie on też w sam raz dla Was, jeśli chcecie nauczyć się medytować, na przykładzie kotów, zostało to naprawdę fajnie opisane. Tak więc bardzo polecam wszystkim tę książkę i myślę, że każdy, kto do niej zajrzy, będzie nią zachwycony!

„Medytuj jak kot. Przewodnik po medytacji” Valerie Oula

„Medytuj jak kot. Przewodnik po medytacji” Valerie Oula

„Medytuj jak kot. Przewodnik po medytacji” Valerie Oula

„Pax. Droga do domu” Sara Pennypacker

Jaka książka ostatnio Was mocno wzruszyła? W moim przypadku była to kontynuacja losów chłopca Petera i lisa Paxa, opisanych w książce „Pax. ...