„Na łasce wroga” Weronika Ilska

Lubicie czytać powieści z historią w tle, z miejscami lub zabytkami, które zwiedzaliście i które zapadły Wam w pamięć? Ja bardzo lubię, dlatego cieszę się, że książka „Na lasce wroga” Weroniki Ilskiej trafiła w moje ręce. W tej powieści tym miejscem był Zamek w Lublinie, który zwiedzałam kilka lat temu, a dzięki tej książce mogłam bardziej poznać jego historię. Jednak ta powieść nie była głównie o zamku, ale jeśli jesteście ciekawi więcej na jej temat, to zapraszam na recenzję!



„Na łasce wroga” Weronika Ilska
Jest rok 1953. W Lublinie mieszka Lilianna Malewska, która jest żoną kapitana UB kontrolującego każdy jej krok. Lilianna bardzo się go boi i ukrywa przed nim i przed całym światem tajemnicę dotyczącą jej przeszłości. Pewnego dnia dowiaduje się o aresztowaniu Władysława Wrońskiego, czyli mężczyzny, który kiedyś znaczył dla niej wiele, bo ocalił ją z miejsca, które było dla niej piekłem. Liliana zamierza zrobić wszystko, żeby Władysław został uwolniony, a to oznacza, że będzie musiała zmierzyć się nie tylko z bezwzględnym systemem, ale i ze swoim mężem, ryzykując to, że jej przeszłość zostanie odkryta. Czy w kraju, w którym Urząd Bezpieczeństwa decyduje o ludzkim losie, uda się Liliannie ocalić swojego dawnego przyjaciela? Czy zdoła jeszcze kiedyś poczuć smak wolności w tych ciężkich i trudnych czasach?

„Na łasce wroga” Weronika Ilska
W książce narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, cała ta opowieść napisana jest z punktu widzenia Lilianny. Już od pierwszych stron bardzo zaczęła mnie ciekawić jej historia. Była ona bardzo poruszającą i szokująca. Ciekawie został opisany rok 1953, kiedy jeden donos mógł zniszczyć wszystko i ludzki był w rękach Urzędu Bezpieczeństwa. Podczas czytania występowały historyczne wydarzenia, miejsca (w tym wspomniany na wstępie zamek), z także wspomniane były historyczne postacie żyjące w tamtych czasach. Relacje Lilianny z jej mężem, którego się bała, również zostały opisane w ciekawy sposób. Były one pełne napięcia i przemocy fizycznej, także psychicznej. W trakcie czytania poznajemy też przeszłość głównej bohaterki, która miała miejscem w trakcie wojny. Szczególnie bardzo wstrząsnęło mną życie jej rodziny na wsi, w tym jej siostry bliźniaczki i jej wielodzietnej rodziny. Liliannę ominął taki los, jak jej siostry, bo wyprowadziła się do Warszawy w poszukiwaniu lepszego życia. Niestety wojna również mocno ją skrzywdziła, ale w inny sposób. Bardzo współczułam jej podczas czytania, bo na jej przykładzie autorka opisała okrutne zasady panujące w domach publicznych i to właśnie w jednym z nich wylądowała Lilianna. W dodatku, kiedy uciekła do Lublina, wpadła z deszczu pod rynnę, choć była mała nadzieja na to, że uda jej się odmienić swój los. Tak więc książka ta była dla mnie mega ciekawa, ale i też mocno poruszająca i szokująca, a opisana w niej historia z pewnością pozostanie ze mną na długo. Zakończenie podobało mi się, tak więc czas z tą powieścią uważam za udany.

„Na łasce wroga” Weronika Ilska
„Na łasce wroga” jest bardzo poruszającą książką z historią w tle, którą warto poznać. Po jej przeczytaniu stwierdzam, że autorka Weronika Ilska, której książek wcześniej nie znałam, dołączyła do grona moich ulubionych autorów książek z historią w tle, po które zamierzam teraz sięgać w ciemno. Tak więc bardzo polecam tę powieść wszystkim miłośnikom książek z historią w tle, myślę, że Wam również dostarczy ona wielu wrażeń i ciekawie spędzicie z nią czas.

„Tajemnica Cinnamon Falls” R. L. Killmore

Ile jesiennych książek przeczytaliście tej jesieni? Ja mam za sobą pierwszą lekturę tego typu i jest to mieszanka kryminału i romansu, czyli „Tajemnica Cinnamon Falls” autorki R. L. Killmore. Lubię takie mieszanki gatunkowe, dlatego byłam bardzo ciekawa tej książki i liczyłam na to, że z pewnością dostarczy mi ona wielu wrażeń. Zobaczmy zatem, czy udało to się tej pięknie wyglądającej jesiennej powieści!



„Tajemnica Cinnamon Falls” R. L. Killmore
Nia jest młodą, ambitną dziewczyną, która nagle wyjechała ze swojego rodzinne miasteczka Cinnamon Falls. Pewnego dnia wraca przybita, a jej powrót zamiast podziwu, wywołuje ciekawskie spojrzenia sąsiadów, a także złośliwe uśmieszki starych wrogów. W dodatku jej matka wciąż żywi do niej urazę. Do tego wszystkiego zbliża się coroczny Festiwal Jesieni, który jest wielkim społecznym wydarzeniem w miejscowości Nii. Niestety kilka dni przed tą imprezą w lokalnej restauracji zostają znalezione zwłoki, obok których znajduje się wiadomość: „Kto będzie następny?” Nia postanawia dowiedzieć się tego, kto jest mordercą, pomaga jej przy tym jej były chłopak Jesse, który jest przystojnym policjantem. Czy znajdą zabójcę, zanim zaatakuje kogoś jeszcze? Jakie sekrety skrywa Cinnamon Falls?

„Tajemnica Cinnamon Falls” R. L. Killmore
W książce narracja prowadzona jest w trzeciej osobie. Rozdziały napisane są przemiennie z perspektywy Nii i Jessiego. Ta książka przypomniała mi o tym, jaki typ kryminałów lubię najbardziej, czyli te, w których jest dużo wątków obyczajowych i nie brakuje oczywiście romantycznych scen. To wszystko można znaleźć w „Tajemnica Cinnamon Falls”, w dodatku jesienny klimat, w tym opisy jesiennych pyszności serwowanych w lokalnej restauracji, tylko sprawiały, że tę książkę czytałam z wielką przyjemnością. Ciekawie został też opisany małomiasteczkowe klimat i tajemnica, jaką Cinnamon Falls skrywało. Zagadka kryminalna była według mnie trudna i jednocześnie bardzo interesująca, długo nie wiedziałam tego, kto i dlaczego zabija. Bardzo zaskoczyło mnie to, kto wśród znających się nawzajem mieszkańców, jest mordercą i dlaczego postanowił pozbyć się niektórych osób. Tak więc bardzo ciekawe spędziłam czas z tą książką, dostarczyła mi ona wielu wrażeń i emocji, a z zakończenia jestem bardzo zadowolona.

„Tajemnica Cinnamon Falls” R. L. Killmore
„Tajemnica Cinnamon Falls” jest lekkim kryminałem, obyczajówką i romansem w jednym. Mimo śmiertelnych ofiar bardzo ciekawe i przyjemnie można spędzić czas z tą książką. Bardzo ją Wam polecam, myślę, że to będzie idealna lektura na jesienny wieczór.

„Tajemnica Cinnamon Falls” R. L. Killmore

„Tysiąc pustynnych fotografii” Katarzyna Hewa

Chcielibyście przenieść się w wyobraźni do XIX wieku do Algieru? Pomyślałam, że to może być ciekawa przygoda, dlatego sięgnęłam po powieść „Tysiąc pustynnych fotografii” Katarzyny Hewy. W dodatku uwielbiam powieści z historią w tle i to też zaważyło na tym, że postanowiłam przeczytać tę książkę. Przyjrzyjmy jej się bliżej!



„Tysiąc pustynnych fotografii” Katarzyna Hewa
Jest rok 1897. Małżeństwo Elżbiety, które jest zaaranżowane przez jej ojca, niedługo ma dojść do skutku. Tak samo przyszłość Henryka jest już zaplanowana przez jego rodziców. Przez jeden nieprzemyślany pocałunek ich życie toczy się zupełnie inaczej, niż zaplanowały to ich rodziny. W końcu Henryk proponuje Elżbiecie małżeństwo, które ma być jedynie układem, ponieważ potrzebuje on żony do tego, aby otrzymać spadek. Z kolei Elżbieta za bardzo nie ma nic do stracenia, jednak jako jego żona musi wyruszyć z nim do Algieru. Co ich będzie czekać na tej dalekiej wyprawie? Z czym będą musieli się tam zmierzyć? Czy dotrzymają umowy dotyczącej swojego małżeństwa, które miało być tylko układem?

„Tysiąc pustynnych fotografii” Katarzyna Hewa
W książce narracja prowadzona jest w trzeciej osobie. Z początku zapowiadała się ona ciekawie, bo w interesujący sposób zostało opisane życie rodzinne Elżbiety i Henryka, w tym bezuczuciowe relacje z ich przyszłymi małżonkami, którzy zostali wybrani przez ich rodziny. Ciekawie zostały opisane też dziewiętnastowieczne bale i ogólnie cały klimat tamtych czasów. Z kolei opisana podróż Elżbiety i Henryka była dla mnie trochę rozwlekła w czasie, jednak pobyt tam już był ciekawszy. Wtedy rozwinęły się ciekawe wątki takie jak zainteresowanie fotografią Elżbiety, szpiegostwo związane z Henrykiem i ich rodzące się powoli uczucie. Liczyłam na to, że bardziej się do siebie zbliżą i będzie z tego jakiś ognisty romans, który wymknie się spod kontroli, jednak się przeliczyłam. Końcówka książki była za to pełna wrażeń i ogólnie dużo się działo. Cała ta historia zakończyła się według mnie dziwnie i nie po mojej myśli, ale może i na swój sposób szczęśliwie.

„Tysiąc pustynnych fotografii” Katarzyna Hewa
„Tysiąc pustynnych fotografii” jest książką z ciekawą fabułą i nieśpieszną akcją, która może zainteresować. Według mnie była ona na swój sposób ciekawa, dlatego nie żałuję, że ją przeczytałam. Myślę, że jeśli lubicie historie, których akcja dzieje się w tak odległych czasach i w egzotycznych miejscach, to warto dać tej książce szansę, może akurat Wam się spodoba.

„Niewidzialne rany” Anna Więzik

Czytacie dramaty psychologiczne? Ja rzadko, bo nie są to łatwe lektury, ale mimo to postanowiłam ostatnio sięgnąć po książkę z tego gatunku, czyli „Niewidzialne rany” Anny Więzik. Zobaczmy zatem, jaką historię opisuje ta książka i jakie wywarła na mnie wrażenie.



„Niewidzialne rany” Anna Więzik
Emma wychowała się w domu, w którym czuć było tani alkohol i strach. Żyjąc w takich warunkach, obiecała sobie, że nigdy nie będzie od nikogo zależna. Kiedy była już dorosła, wyrwała się z rodzinnego domu i wyszła za mąż. Jednak w jej małżeństwie nie działo się zbyt dobrze. Aby zarobić więcej pieniędzy, podjęła pracę w nocnym klubie, w ten sposób, choć na chwilę mogła uwolnić się od obojętnego wobec niej partnera i zyskać niezależność finansową. Z początku trochę jej się to udało, jednak jej traumy ciągle wracały. W dodatku jej życie było pełne napięcia, a związki, które zawierała, były toksyczne i występowała w nich zazdrość. Czy po wielu przejściach Emma odnajdzie w końcu spokój? Czy pojawi się w jej życiu ktoś, kto jej nie zawiedzie i komu w końcu będzie mogła zaufać?

„Niewidzialne rany” Anna Więzik
W książce tej narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, rozdziały są krótkie i czyta się je błyskawicznie. Ma ona małą objętość, jednak opisana w niej historia nie jest lekka. Losy Emmy były dla mnie poruszające i najgorsze jest to, że wiele jest na świecie takich osób zmagającymi się z podobnymi problemami. Ta książka opisuje sytuację, kiedy dzieciństwo ma znaczący wpływ na dorosłe życie. Niestety dzieciństwo Emmy nie było sielankowe, dlatego w dorosłym życiu poszukiwała rozpaczliwie miłości i starała się zapewnić swojemu dziecku jak najlepsze warunki i bezpieczny dom, aby nie doświadczyło tego, co ona. Podczas czytania bardzo jej współczułam, bo ciągle miała pod górkę, tak jakby prześladował ją życiowy pech. Ogólnie jej historia była dla mnie bardzo wciągająca, choć była też poruszająca i czasami nawet szokująca. Spotkanie z tą książką uważam za udane, jednak życie uczuciowe Emmy na końcu potoczyło się trochę nie po mojej myśli, ale nie miało to wpływu na moją ogólną ocenę tej całej historii.

„Niewidzialne rany” Anna Więzik
„Niewidziane rany” jest ciekawą książką, która pokazuje to, jak życie może być okrutne dla kogoś, kto nie miał szczęśliwego dzieciństwa. Historia Emmy jest bardzo poruszająca, więc podczas czytania przygotujcie się na dużą ilość emocji. Ostatecznie polecam Wam tę powieść, jej przeczytanie z pewnością nie będzie zmarnowanym czasem, bo należy ona do książek, które mają małą objętość, jednak ich historie z pewnością pozostaną z czytelnikiem na długo.

„Urodzony morderca” Katarzyna Bonda

Czy znacie książki Katarzyny Bondy? Ja właśnie mam za sobą pierwszą książkę tej autorki i jest to 9 tom serii kryminalnej z psychologiem śledczym Hubertem Mayeren. Na szczęście każdy tom można czytać osobno i nie wiem, jakie sprawy kryminalne opisywały poprzednie tomy, ale jeśli ciekawi Was ta część, to zapraszam na recenzję! 



„Urodzony morderca” Katarzyna Bonda
We wraku luksusowego samochodu, który spłonął, policja znajduje zwłoki mężczyzny. Są one częściowo zwęglone i oprócz tego, na ciele ofiary znajdują się rany postrzałowe brzucha, a głowa jest owinięta płaszczem. Wszystko wskazuje na to, że ofiarą jest portugalski biznesmen Rui Coelho Tavares de Souza. Wśród podejrzanych, z początku są jego współpracownicy, jednak z czasem podejrzanymi również stają się kobiety, które były uwikłane w bliskie relacje z de Souzą. Policja, w rozwiązaniu tej sprawy, prosi o pomoc psychologa śledczego Huberta Mayera, który twierdzi, że za zbrodnią biznesmena stały silne emocje zabójcy. Wkrótce w podobny sposób ginie kolejna ofiara. Według Huberta Mayera morderca tak szybko nie poprzestanie na swoich działaniach... Dlaczego zginął znany biznesmen? Może to mąż jednej z kochanek postanowił się na nim zemścić? Jakie tajemnice skrywa rodzina ofiary? 

„Urodzony morderca” Katarzyna Bonda
W książce narracja prowadzona jest w trzeciej osobie i, mimo że był to 9 tom serii kryminalnej, dobrze się w nim odnalazłam. Rozdziały są długie, ale mają swoje krótsze podrozdziały, tak więc podczas czytania można spokojnie odetchnąć (no, chyba że kogoś mocno wciągnie opisana historia). Byłam bardzo ciekawa tej historii, ale nie powiem, że jakoś strasznie nie mogłam oderwać się od czytania. Może mam już przesyt tego typu kryminałami, a może już dawno żaden kryminał nie trafił tak w stu procentach w mój gust. W książce tej opinie jest zawiłe śledztwo pełne mylnych tropów. Z czasem wychodzą na jaw mocno skrywane tajemnice, o których nikt nie powinien się dowiedzieć, co lubię w każdego typu książkach. Ciekawy był również motyw zemsty, zdrady i manipulacji, które doprowadziły do niebezpiecznych sytuacji. Tak więc ciekawie spędziłam czas z tą książką, ale nie wiem, czy będę o niej długo pamiętać. Nie wykluczam, że może kiedyś sięgnę po kolejne tomy tej serii, kiedy najdzie mnie ochota na kryminalne historie.

„Urodzony morderca” Katarzyna Bonda
„Urodzony morderca” jest ciekawym kryminałem opisującym zawiłe śledztwo. Myślę, że przypadnie on do gustu miłośnikom tego gatunku lub literatury detektywistycznej. W dodatku, w tej książce tyle się dzieje, że podczas jej czytania z pewnością nie będziecie się nudzić, tak więc ostatecznie polecam Wam tę ciekawą historię kryminalną. 

„Urodzony morderca” Katarzyna Bonda




„Gwiazdka pod psem” Agnieszka Olejnik

Czy październik według Was jest odpowiednią porą na czytanie świątecznych książek? Większość takich powieści czytam w grudniu, jednak kiedy zobaczyłam okładkę świątecznej książki ze słodkim pieskiem „Gwiazdka pod psem” autorki, której twórczość zdążyłam już poznać i polubić, czyli Agnieszki Olejnik, stwierdziłam, że nie ma na co czekać i wzięłam się za czytanie tej książki. Tak, więc jeśli jesteście jej ciekawi, to zapraszam na recenzję!




„Gwiazdka pod psem” Agnieszka Olejnik
Olgierd jest polonistą, który narzeka na swój los, a jego przyjaciółka Sara przeżywa zawód miłosny. Z kolei pana Stanisława po latach małżeństwa opuszcza żona, a Małgorzata samotnie wychowuje niepełnosprawnego synka. Z czasem ich losy splatają się, a także zaczyna łączyć ich jeden cel. Jednak ich zmartwienia są niczym w porównaniu z tym, co spotkało małego porzuconego, wychudzonego i schorowanego pieska Ziyo. Czy odnajdzie on kochający dom? W jaki sposób Ziyo odmieni los swojego właściciela i innych osób?

„Gwiazdka pod psem” Agnieszka Olejnik
Książki „Rozmerdane święta” nie miałam okazji czytać, dlatego fajnie, że trafiło do mnie jej wznowienie, czyli „Gwiazdka pod psem”. Tę powieść czyta się błyskawicznie, ma ona krótkie rozdziały, a przyjemny styl pisania autorki sprawia, że ciężko jest się od niej oderwać. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, a jej krótkie rozdziały napisane są z perspektywy wielu bohaterów. Jednym z nich jest piesek Ziyo. Ogólnie nie lubię, kiedy narracja jest prowadzona z perspektywy zwierząt, ale historia opisana w tej książce tak mi się spodobała, że to w ogóle mi nie przeszkadzało. Trochę smutno mi było z powodu choroby Ziyo, jednak, jak przystało na takiego typu książki, byłam przekonana, że jego historia nie zakończy się źle. Ogólnie bardzo miło spędziłam czas z tą powieścią, bo była ona ciepła, czasami zabawna, a nawet poruszająca. Miała przyjemne wątki związane z miłością i przyjaźnią, jednak magię świąt czuć było tylko trochę pod koniec tej całej historii. Zakończenie było według mnie świetne i pełne zamieszania. Moim zdaniem była to bardziej książka o ciężkim losie pieska i jego nowym właścicielu, opisana w ciekawy i zabawy sposób niż typowa powieść świąteczna, ale i tak bardzo mi się ona podobała i cieszę się, że mogłam ją przeczytać.

„Gwiazdka pod psem” Agnieszka Olejnik
„Gwiazdka pod psem” jest ciepłą, poruszającą i zabawną powieścią w sam raz dla miłośników zwierząt. Bardzo spodobała mi się historia opisana w tej książce i pochłonęłam ją naprawdę szybko. Tak więc bardzo polecam Wam tę powieść, jeśli lubicie takie przyjemne historie, myślę, że historia Ziyo z pewnością Was zaciekawi, a także wzruszy.

„Gwiazdka pod psem” Agnieszka Olejnik

„Gwiazdka pod psem” Agnieszka Olejnik

„Granica” Igor Adamczyk

Czy zgadzacie się ze mną ze stwierdzeniem, że w jesienny wieczór nie ma nic lepszego niż dobry thriller, który swoimi ciekawymi wątkami i mrocznym klimatem mocno pochłania? Takim thrillerem jest „Granica” Igora Adamczyka, który czytałam w te ostatnie jesienne wieczory. Jeśli jesteście ciekawi więcej na temat tej książki, to zapraszam na recenzję!



„Granica” Igor Adamczyk
Pewnej mroźnej listopadowej nocy, Jagoda, samotnie jadąc opustoszałą drogą wojewódzką, nagle zauważa przed maską swojego samochodu obłąkaną kobietę w średnim wieku, która jest naga. Ciężko jest ustalić jej tożsamość, jednak Jagoda postanawia rozpocząć śledztwo na własną rękę. Nie spodziewa się tego, że trop prowadzący do tej kobiety, wiąże się z tajemnicami, które nie powinny nigdy zostać odkryte... W międzyczasie Jagoda poznaje Jerzego, czyli niepełnosprawnego alkoholika, którego los spłata się z prowadzonym przez nią śledztwem. Jaką przeszłość skrywa Jerzy i jaki ma ona związek ze śledztwem prowadzonym przez Jagodę? Kim jest kobieta, która niespodziewanie pojawiła się przed maską jej samochodu?

„Granica” Igor Adamczyk
Książka ta dzieli się na cztery części i występuje w niej narracja trzecioosobowa. Akcja dzieje się w latach 90 w listopadzie, co według mnie nadało tej całej historii mroczne tło. Śledztwo prowadzone przez Jagodę też wyglądało na bardzo mroczne. Samo pojawienie się przed maską samochodu gołej obłąkanej kobiety sprawiało, że miałam ciary, więc nie polecam słuchać tej książki w formie audiobooka podczas jazdy samochodem (no, chyba że lubicie się bać). Fakty, które wychodziły na jaw, związane z całą tą sprawą też były dla mnie mega ciekawe, a jeszcze ciekawiej było wtedy, kiedy Jagoda poznała Jerzego. Podczas czytania zainteresowały mnie też wątki poboczne takie jak nienajlepsze relacje Jagody ze swoją matką, związek Jagody z Arturem, a także jej przyjaźń z Maksem, praca reporterki oraz przyjaźń Jerzego ze swoim psem Gamoniem, która szczególnie była dla mnie bardzo poruszającą. Tak więc bardzo ciekawie spędziłam czas z tą książką, podczas czytania nie było czasu na nudę, a końcówka trzymała w napięciu. Oprócz tego, ta cała historia zaskakiwała mnie parokrotnie, dostarczyła wielu emocji, a zakończenie było dla mnie idealne.

„Granica” Igor Adamczyk
„Granica” jest bardzo ciekawym thrillerem idealnym na jesienny wieczór. Potrafi on wciągnąć, zainteresować i zaskoczyć. Ogólnie ciężko było mi się oderwać od tej książki, dlatego bardzo ją polecam każdemu, kto szuka dobrego, pełnego wrażeń thrillera z mrocznym klimatem.

„Granica” Igor Adamczyk

„Blisko mnie” Amanda Reynolds

Czy przy wyborze książek sugerujecie się ich ocenami na popularnych portalach książkowych? Ja czasami tak, ale w przypadku thrillera „Blisko mnie” Amandy Reynolds, nie wzięłam jego niezbyt wysokich ocen pod uwagę, bo po prostu zainteresował mnie opis tej książki. Tak więc, jeśli ciekawi Was moja ocena, to zapraszam na recenzję.



„Blisko mnie” Amanda Reynolds
Pewnego dnia Joanna budzi się w szpitalu, ponieważ pechowo spadła ze schodów we własnym domu. Ten wypadek spowodował u niej częściową amnezję, dlatego nie pamięta ostatniego roku swojego życia. Dziwi ją to, że jej mąż i dzieci wolą, aby go nie pamiętała. Joanna bardzo chce sobie przypomnieć zdarzenia, które miały wtedy miejsce, ale niestety nie może. Chce dowiedzieć się również tego, co tak naprawdę spowodowało jej upadek. Zaczyna jedynie podejrzewać, że nie była dobrą żoną ani matką. Jakie wydarzenia miały miejsce w ostatnim roku? Jak doszło do wypadku? Dlaczego rodzina Joanny woli, aby niczego sobie nie przypomniała?

„Blisko mnie” Amanda Reynolds
W książce narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, narratorem jest Joanna. Podczas czytania występują długie rozdziały, pierwszy z nich jest dniem upadku, a każdy kolejny jest kolejnym dniem po upadku głównej bohaterki. W tych rozdziałach cofany się też do zdarzeń, które miały miejsce rok temu, o których Joanna już nie pamięta. Taka forma rozdziałów była dla mnie bardzo ciekawa. Podczas czytania panowała napięta atmosfera między bohaterami spowodowana lukami w pamięci Joanny. W dodatku nawiedzały ją czasami pikantne wspomnienia z młodym mężczyzną, co również wzbudziło moją ciekawość. Wiadomo było, że coś groźnego zadziało się przed upadkiem Joanny, tylko nie wiadomo było co, jedynie, nie wiedząc czemu, główna bohaterka odczuwała lęk na myśl o swoim mężu, który opiekował się nią po upadku i twierdził, że zawsze byli zgodnym małżeństwem, co było dla mnie dziwne. Bardzo mnie to ciekawiło, co spowodowało upadek Joanny i to, co działo się w jej życiu przez ostatni rok. Jak się tego dowiedziałam, to bardzo się zaskoczyłam. Pod koniec książki zaczęły wychodzić na jaw takie rzeczy, o których nawet bym nie pomyślała. Tak więc ciekawie spędziłam czas z tą książką, uważam, że to był dobry thriller, dlatego postanowiłam mu trochę zawyżyć ocenę na popularnych portalach książkowych, żeby nie odstraszyła ona innych czytelników, bo uważam, że warto przeczytać tę książkę.

„Blisko mnie” Amanda Reynolds
„Blisko mnie” jest ciekawym thrillerem, który wciąga i zaskakuje. Motyw utraty pamięci został w nim bardzo ciekawie opisany i aż sama stresowałam się tym, co główna bohaterka nawywijała przez ostatni rok, którego nie pamiętała. Tak więc polecam tę książkę miłośnikom przeróżnych thrillerów, według mnie ten jest wart przeczytania.

„Czas czarnych luster” Krzysztof Kotowski

Znacie cykl „Kapłan” Krzysztofa Kotowskiego? Ja go poznałam od trzeciego tomu „Czas czarnych luster”. Do poznania tej historii zachęciło mnie to, że naszła mnie ochota na pełen humoru thriller, a ten miałam akurat pod ręką, to nic, że dwóch poprzednich części nie znałam... Zobaczmy zatem, o czym jest ta historia i czy przypadła mi do gustu.



 „Czas czarnych luster” Krzysztof Kotowski
Były ksiądz Krzysztof Lorent, który jest obdarzony darem „absolutnej pamięci wstecznej” i Haiku, czyli była zawodowa zabójczymi ratują życie pewnemu chłopcu o imieniu Yovita. W trakcie ratowania mu życia zostają zwabieni na tajemniczą Wyspę Sentinelczyków znajdującą się na Morzu Andamańskim, czyli na jedynym miejscu na Ziemi, na którym nigdy nie pojawił się żaden człowiek. Nikt nie zdaje sobie z tego sprawy, że Yovita stanowi potężne zagrożenie dla swoich wrogów. Kiedy doktor Aleksandra Sambierska i profesor Bogdan Wilecki próbują odnaleźć Krzysztofa, Haiku, Yovitę i towarzyszącego im naukowca, okazuje się, że wszyscy zniknęli bez śladu. Po dotarciu profesora do legendarnej Błękitnej Księgi, która jest ukrywana przez setki lat przez Aurelitów, okazuje się, że znajduje się w niej dowód na to, że na wspomnianej wcześniej wyspie jest wybudowane miliony lat temu przez nieznanych przybyszy przejście do innego wymiaru czasu. W jego wnioski nikt nie chce uwierzyć, jednak kolejne dowody przybliżają doktora i profesora do odkrycia prawdy. Czy ta nieprawdopodobna rzecz może okazać się rzeczywistością? Dlaczego Krzysztof Lorent, Haiku, Yovita i naukowiec zaginęli? Kim tak naprawdę jest Yovita?

 „Czas czarnych luster” Krzysztof Kotowski
W książce tej występują długie rozdziały, jednym może się to podobać, drugim nie. Byłam w tej drugiej grupie, bo niestety źle zrobiłam, zaczynając przygodę z tą serią od trzeciego tomu. Zdecydowanie lepiej poznać poprzednie części, aby lepiej zrozumieć fabułę, dlatego też ciężko było mi wkręcić się w tę historię. Książka ta, oprócz tego, że jest thrillerem z elementami sensacji, posiada elementy science-fiction i fantastyki, za którymi nieszczególnie przepadam. Jednak muszę przyznać, że ciekawie został opisany równoległy świat i obca cywilizacja. Podczas czytania śmieszyły mnie dialogi i byłam też ciekawa rozwiązania całej tej zagadki związanej ze zniknięciem bohaterów. Tak więc ostatecznie uważam, że książka ta nie była tak do końca w moim guście, jednak też nie była stratą czasu.

 „Czas czarnych luster” Krzysztof Kotowski
„Czas czarnych luster” jest książką, która być może przypadnie do gustu miłośnikom mieszanki gatunków takich jak thriller, science-fiction i fantastyka. Nie są to do końca moje klimaty, ale myślę, że książka ta znajdzie swoich zwolenników, jednak najpierw polecam zapoznać się z poprzednimi tomami, aby lepiej zrozumieć fabułę. Tak więc nikogo nie będę zniechęcać ani zachęcać do poznania tej książki, myślę, że lepiej samemu wyrobić sobie o niej zdanie.

„Ostatni rozkaz serca” Nina Zawadzka

Czy wydarzenia historyczne mające miejsce w latach 30 XX wiecznej Hiszpanii są Wam znane? Nie będę ukrywać, że historia nie była nigdy moją mocną stroną, jednak trochę poszerzyłam swoją wiedzę na temat tych wydarzeń dzięki powieści obyczajowej z historią w tle „Ostatni rozkaz serca” Niny Zawadzkiej. Jeśli ciekawią Was moje wrażenia po przeczytaniu tej książki, to zapraszam na recenzję!


 „Ostatni rozkaz serca” Nina Zawadzka
Jest rok 1934. Nad Europą czuć w powietrzu globalną katastrofę. W tych czasach czworo młodych ludzi zostają boleśnie doświadczeni przez los. Kiedy w 1936 roku w Hiszpanii rozpoczyna się wojna domowa i panuje faszyzm, polska ambasada znajdująca się w Madrycie, staje się schronieniem dla bezbronnym. Dyplomaci walczą o życie cywili, jednak wystarczy jeden niewłaściwy krok, aby stracić wszystko. Jak błędy z przeszłości wpłyną na przyszłość bohaterów tej powieści? Co ich czeka w tych ciężkich czasach, w których giną przypadkowi ludzie?

 „Ostatni rozkaz serca” Nina Zawadzka
Książka ta rozpoczyna się prologiem, w którym panuje 1960 rok. Opisany jest w nim wstęp do tajemniczej historii, która zostaje wyjaśniona dopiero w epilogu, w którym wszystko staje się już zrozumiałe. Jednak  akcja głównie dzieje się w latach przedwojennych, do których cofamy się, aby dobrze poznać tę całą historię. Powieść ta jest tak złożona i dużo się w niej dzieje, że aż została podzielona na kilka części. Rozdziały napisane są z perspektywy trzech bohaterów: Nataszy, Zbyszka i Beniamina. Ich losy bardzo mnie zainteresowały, bo występowały w nich wątki miłosne, toksyczne relacje, a także chore ambicje. Wszystko to działo się na tle historycznym, a wydarzenia opisane w tej książce oparte były na faktach. Przykładem jest początek wojny domowej w Hiszpanii, a także życie Polaków, którzy przebywali wtedy na emigracji i którzy ze względu na panujące okoliczności ruszyli do walki. Tak więc nieciekawa sytuacja na świecie bardzo skomplikowała losy bohaterów tej książki, którzy nawet po wielu latach odczuwali jej skutki. Historia opisana w tej powieści była dla mnie nie tylko ciekawa, ale i też poruszająca. Zakończyła się według mnie dobrze, a epilog nawet trochę mnie zaskoczył. Najbardziej na końcu ucieszyło mnie to, że to jeszcze nie koniec spotkania z bohaterami tej książki, bo autorka zapowiedziała kolejny tom, który z pewnością przeczytam.

 „Ostatni rozkaz serca” Nina Zawadzka
„Ostatni rozkaz serca” jest poruszającą powieścią historyczną, której losy bohaterów potrafią mocno wciągnąć, w dodatku autorka bardzo ciekawie opisała ciężkie czasy, w których przyszło im żyć. Bardzo polecam Wam tę książkę, jeśli lubicie emocjonalne powieści z historią w tle. Ta powieść z pewnością pozostanie z Wami na długo i po jej przeczytaniu, myślę, że tak jak ja, nie będziecie się mogli doczekać kolejnej części.

 „Ostatni rozkaz serca” Nina Zawadzka




„Cud pod Śnieżną Górą” Krystyna Mirek

Chcielibyście spędzić święta w górach z dużą ilością śniegu, w starym pensjonacie? Ja myślę, że mogłoby być ciekawie i klimatycznie w takim ...